Мяркую, калі выключыць розум і слухаць стаўленне сваёй існасці да любога внешняга ўплыву, тады можна стаць прасветленай асобай.

Тыдні бягуць вельмі хутка. Мабыць, яны таксама імкнуцца з зімы да вясны

Originally posted by skepsys at 23 лютага 2011 — Дударскі клуб: БІТВА на ДУДАХ!!! ;)

 Есть чудесный старый итальянский анекдот про бедняка, который каждый день молился в церкви перед статуей святого:
"Святой угодник, молю, молю, молю, дай мне выйграть в лотерею".
Святому надоело. Статуя ожила, посмотрела на страдальца и говорит:
"Сын мой, пожалуйста, сначала купи себе хоть один билет".
Теперь я поняла шутку. И у меня несколько билетов.
"Ешь, молись, люби"

Только недавно узнала, что этот анекдот явно взят из Трансерфинга Зеланда. Shame on me цитировать такую попсовую интерпретацию в виде америкосовской экранизации.

 У новым корпусе Нацыянальнага мастацкага музея ўся правая частка трэцяга паверха адведзена беларускаму мастацтву. Мае сябры часта цягнуць у адваротны бок са словамі "Ай не, не пойдзем - што там? Цёмныя партрэты Радзівілаў?". Часам расказваю каму з іх гісторыі пра Радзівілаў, пра рэшткі іх маёнткаў, лабірынты, скарбы ды смерці. Тады ўжо самі ідуць, як не паглядзець што там за асобы на сармацкіх партрэтах.

А часам пераконваць не прыходзіцца, варта толькі завесці з іншага боку з прапановай зірнуць на маю любімую карціну. Не магу ўстрымацца, заўсёды спыняюся перад ёю. Яркі на фарбы краявід з палоскамі зялёных культур, падобных да вінаграднікаў, прасторны відарыс пад казачным небам. Жывапіс ператвараецца раптам у глыбінны роздум пра успрыманне свету, калі даведаешся назву. Карціна - "Пад кольцамі Сатурна"...

Здавалася б - прывабны краявід, перанесены думкай мастака ў нерэальныя ўмовы. З чаго такая ўвага? Асабіста для мяне - моцны пасыл-перакананне аб успрыманні... Вядома, ніхто не збіраецца даказваць, што на Сатурне квітнее жыццё. Але выбар мастака - убачыць менавіта так, зрабіць гэта сваёй рэальнасцю. Сыходзячы з гэтага будаваць жыццё, успрымаць наваколле, людзей. Гэта не значыць - жыць у выдуманным свеце, гаворка пра тое, каб сыходзіць з такой жыццёвай пазіцыі, якая прыносіць раўнавагу і цэльнасць.

Гэта наш выбар, як бачыць Сатурн - далёкую чужую планету ці цуда і таямніцу,
як бачыць жыццё - змаганне з праблемамі за права "валодання" ці асалода "быцця",
як растаўляць акцэнты - заламваць рукі, сутыкаючыся з цяжкасцямі, альбо бачыць у гэтым добрую навуку на будучыню.

Карціна "Пад кальцом Сатурна". Ці можа хто сказаць, чыя творчасць?)

 

ненавісныя пытанні ў анкетах: якімі вы бачыце сябе праз 5 гадоў, праз 10
але ўсё ж цікава, праз 5

У гонар Сусветнага дня шакаладу, што адзначаецца 11 ліпеня, грэх не пачаставацца хаця б цукеркай. Але статус "сусветны" абавязвае як мінімум да вялізнага слітка шакаладу. Яшчэ лепей - элітнага швейцарскага :). Пра шакаладна-крэатыўны конкурс з салодкімі падарункамі
піша deZign.by

Калі я маўчу з вамі, значыць я вас проста цярплю :)

За межамі нашай свядомасці няма "добра" і "дрэнна".
Нават канібалізм прырода не абвесціць злачынствам - бо гэта звычайны натуральны адбор, як сярод любых відаў.
А што казаць пра разнародныя учынкі - ну падумаеш, шэраговыя дзеянні і рэакцыі (нават калі за гэта грамадскасць у турму саджае). Калі яны за межамі нашай суб'ектыўнасці, то не будзе ні плюса, ні мінуса ў дзеяннях.
Дык пра што гэта я: не прасіце мяне ацэньваць, бо я ж буду суб'ектыўнай і мне гэта нафіг не трэба )